خاطرات من

من امروز اين نظرو تو وبلاگم خوندم که خب اينی که اينو زده جزو اونایی هستش که من آدم حسابشون نميکنم يا اينکه ميخواد ديگه آدم حسابش نکنم.
ولی يه نکته جالب وجود داره چون هيچکس جز اينکه من باهاش خيلی آشنا باشم(چه دوست خيلی صميمی باشه چه از اونايی که......) نميدونه من يه قديس نيستم،يعنی واقعاً همه فاميل همه آشناها،حتی اونايی که منو کاملاً از نزديک ميشناسن هنوز خيلی قسمتای منو نديدن.ميدونين خب هر کسی يه عقايدی داره و عقايد همه واقعاً واسه من محترمه بجز اونايی که خب به عقايد من يا يکی ديگه توهين کنه خب اونارو قبول ندارم.
ميدونين من انصافاً پسر با منطقی هستم(برعکس چيزی که خودم ميگم،ولی اين حرف خيلياس!!!)خب شما جای من باشين نميتونين يه کارايی رو بکنين فقط من چند تا پيشنهاد ساده ای که بهم شده رو ميگم ببينين تا کجا اين مملکت به فضاحت کشيده شده:
۱.محمد تو با من دوست باش(يعنی هروقت خواست بزنه تو کلم)اونوقت دوستای منم با تو دوست ميشن(خب اين پيشنهاد يه دختر بودش)
۲.محمد تو فلانی(يه دختره که فکر کنم جز دانشکده ما يه سری ديگه هم دنبالشن)رو ول کن خب من ميگم اين سريا هيچ حرفی بهت نزنن و هر چی تو گفتی قبول تو بشو پادشاه دانشکده(خب اولاً من با اون دختره هيچ کاری ندارم چون کلاس نداره و همچنين من که پادشاه دانشگاهم دانشکده جزوی از دانشگاهه)
۳.محمد تو به فلانی(همون دختر پيشنهاد ۲) بگو از ريختش متنفری،که ازت دست بکشه خب ما هم به کارمون برسيم و در عوض.....(خوب من از قيافه هيشکی متنفر نيستم پس دروغ چرا؟)
۴......ديگه همين ۳ تا که پاکاش بودن واسه همه بسه.
خب فرض کنين واقعاً من بايد چيکار کنم؟واقعاً به اون دختره من چی ميتونستم بگم؟يا به اين پسرا؟ خب معلومه که زدم تو دهنشون تا ياد بگيرن که با من درست صحبت کنن.
خب ميدونين من يه چيزی ميگم يادتون باشه از ۱۰ سالگی به بعد ديگه هيشکی نميدونه من چه جوری زندگی کردم خب آخه ميدونين من از ادمای فضول خوشم نمياد البته نه اينکه به کسی دروغ بگم چون از دروغ بدم مياد ولی خب هيچوقت طوری زندگی نکردم تا کسی شک کنه و اگرم کسی شک ميکرد بلايی به سرش مياوردم تا ديگه شک نکنه.اين درسته که من هميشه سعی ميکنم خوب بگردم ولی واقعا تو دانشگاه با بدترين و ساده ترين نوع پوششم ميام چون اونجا محل درس خوندنه.خب اينم به من هيچ ربطی نداره که هميشه دستم پره جزوس چون خب بقيه منو دوس دارن والا من که نميرم ۷-۸ تا جزوه بگيرم چون عاقلانه نيس که تو جايی که تو چشمی بخوای هم زمان با چند نفر باشی(گر چه حتی تو خفا هم به دلايلی درست نيس).
خب کلاً اينارو گفتم تا بگم من کار خاصی نکردم چون هنوز ميگم به نظر من دانشگاه محل درس خوندن و دوستيهای پاکه.کثافت کارياتون بيرون دانشگاه اونقدر بکنين که خسته شين خب پس اردو يا دور هم جمع شدنا واسه چيه واسه آزادی بيشتره(من نميگم هميشه اينطوريه وهمه اونجا اين كارن اما اونجا ازادين هركاری ميخواين بكنين).خب ميبينين من پسر خوبيم بعدشم چند تا حرفو ميخواستم بزنم:
۱.گل پسرا به من چه که يه سری منو دوس دارن يا اينکه من يه سری رو دوس ندارم خب بعضيا از من يه انتظار زشتی دارن خب پس دوسشون ندارم.
۲.خانوما(ساده گفتم تا دوباره حرف پشت سرم درنيارين)خب به من چه که بعضی خواسته هاتون ناممکنه خب من چيکار کنم مگه هر پسری خوشگل و بامزه(چه خودمو تحويل گرفتم)و خوش صحبت باشه بايد با شما دوست شه؟خوب معلومه که نه.
۳.من يه قديس نيستم ولی خب خواهشن هر کی از من هر چی ديده حاضرم باهاش شرط ببندم که حرف مفت ميزنه چون من هيچوقت کاری نميکنم که بخواد يه روزی خرابم کنه(حتی اون تلفنا تلفنای مخصوص بودن نه دوستام ميدونم درک اين واستون سخته ولی خب من که آدم حسابتون نميکنم)
۴.......خب فکر کنم همينا بس بود.
پس من يه قديس نيستم اما هيچ دليلی بر اينکه من قديس نباشم وجود نداره چون همتون ميدونين که سر زبون ريختن هيشکی به پای من نميرسه پس خب ديگه نظر ندين چون شماها رو چزوندم واسه همين الکی ميخواين به تيپم يا رفتارام گير بدين ولی خب عيبی نداره اگه اينجوری دوس دارين باشه من قبول ميکنم هر چی خواستين بگين هر چی که خواستين ولی خب هم جرات اينو داشته باشين که اسمتونو بگين هم اينکه اگه عرضه دارين خب دليل بيارين.چون من پاک نيستم ولی ثابت کردن اين يه مورد لازمه ۱۰ سال شناخت منه چيزی که حتی مامان بابام و نه هيچکس ديگه ای نتونست.خب اينبار من منتظرم با اسم خوشگلتون وبلاگمو کثيف کنين.من منتظرم.
پ.ن:اگه دختری که خب نترس من با هيچ دختری بد رفتاری نميکنم چون به اندازه کافی تو اين دنيا بهشون ظلم شده پس فقط بهت ميگم چرا؟(شايدم يه دليلی اوردی جلوی همه ازت معذرت خواستم)
پ.ن:اگه پسری خب چون يه مرد واقعی حساب نميشی که بتونی سر حرفت اسمتو بنويسی باشه چون ترسویی ميبخشمت و فقط بهت ميگم چرا دوست داری با من اينکارو کنی؟همين
پ.ن:اگه هيچکدوم نيستی خب عيبی نداره ميبرمت دکتر من آدم نوعدوستی هستم.اگه عملم لازم داشته باشی مطمئن باش دوستانه بهت کمک ميکنم(خب بابا يه مريضيه ديگه چيکار کنم)
پ.ن:خيلی دوس دارم بدونم واسه کی انقدر ارزش دارم که اينهمه واسم وقت گذاشته و اينارو تايپ کرده و خوشحالم که تونستم شادش کنم حتی واسه نيم ساعت.من مهربونم ولی خب
دوس ندارم کسی فکر کنه بی عرضه ام اگه اذيتت کردم ببخشيد(اينم از معرفتم)
پ.ن:......زيادی حرف زدم تا نظرای بعدی منتظر ميمونم.

خدا برای بار آخر ميخواهم در عمرم بتازم اما نه بر بندگانت بلکه بر اين لاشخورانی که همه را کشتند بدون رحم بر حتی انانی که به گوشه ای کز کرده و پناه برده بودند.ميجنگم با اينان تا اخرين نفرشان يا اخرين قطره خونم.بر ميگردم همانا شنيدن صدای من که اينبار نه برای خودم بلکه به انتقام مردگان و برای خدای خودم برای انتقام بر گشتم.اری هر که هنوز بال نگشوده تسليم چنقال مرگ من خواهد شد،جز يکی.او بزرگتر و قويتر از من است ولی ای خدا بدان که من در قلبم از کسی جز تو نترسيدم پس باتمام قدرت،با اينکه ميدانم بعد ازاين رمقی به جانم نميماند خود را به او ميکوبم.اری او از جنس آتش بود خدا تمام بال و پرم سوخت من فرشته نبودم ولی جهنم درونش روحم را آتش زد وقتی از پشت او به پا خاستم روحم در جهنم او سوخته بود و از جسمم چيزی جز جسم جزغاله ای باقی نمانده ولی خدا خواستم بدانی که من اول به توبه ام عمل کردم و اينانی که با من به قدرت رسيده بودند به وسيله خودم نابود شدند اين آخری هم تو او را قدرت دادی نه من،ولی من نشان دادم که به نام تو پايبند بودم ولی خدا سوختم خدا من به تو پيوستم کاش من هم در ان قفس ميماندم کاش......نه من پشيمان نيستم که قفس را شکستم چون آزادی حق من است ولی من به کاری که مرا برای ان خلق کرده بودی عمل کردم با اينکه جان در راه اين کارم گذشتم ولی به هدف تو رسيدم چون تو مرا برای اينکار برگزيدی...تو..........ولی باز هم نميدانم چرامن؟ چرا.........
.
.
.
توفانها با من فراموش شدند و جای خود را به نسيم پيروزی دادند.
ضجه ها با من فراموش شدند و جای خود را به صداها و فريادهای پيروزی دادند.
تاريکيها با من فراموش شدند و جای خود را به روشنيهای صبح دولت حق دادند.
ترسها و مرگها با من فراموش شدند و جای خود را به خوشيها و شادیهای پيروزی دادند.

ولی باز هم من به فراموشی سپرده شدم ولی اينبار ديگر لاشخوری باقی نذاشتم تا گوشت من غذايش شود تا از نسل او برای انتقام برخيزد.من فراموش شدم و فقط از نام من چند چيز باقی ماند:توفانهای بلا،ضجه های رنج،تاريکيهای منحوس،ترسها از مرگهای وحشتناک. اما هيشکی به اين نگريست که من بودم که اينان را نابود کردم شايد خود مسبب اينان بودم ولی خود نيز نابودگر بودم نميدانم تو چه حکمی بر من ميدهی ولی اين را بدان که حتی اگر مرا در کنار اينان به آتش بيفکنی باز هم ميگويم خدا شکرت که مرا آفريدی. از فراموشی خود نيز گله ای ندارم چون خود از تو خواستم که پس از من هيچ نامی از من نماند ولی خدا فقط يه چيز ميگويم من با تمام وجودم تورا ميپرستم و فقط تورا قبول دارم و هرکه تو تاييدش کنی.

پ.ن:فیلمش مخاطب خاص بود و از نظر من خوب!!!

پ.ن:راستی تو نوع خودش اولین

پ.ن:سعی کنین همیشه صادق و پاک باشین.

پ.ن:نمیخوام از خوابم بگم چون هم ترسناکه هم.........یه جاهاییش باید اجازه بگیرم

پ.ن:هیچوقت تو سینما سروصدا به پا نکنین. و همیشه سعی کنین کناریتون ادم باشه چون.........

پ.ن:بازم پاک باشین.

پ.ن:....................

                                                                     ۱۳۸۵/۵/۲۳

پ.ن:اين اسما اصلا اسم دوس دخترام نبوده پس خطر كج انديشی رو به جون نخرين

پ.ن:راستى يه يادی از پوپك بكنين

پ.ن: من ماندگار شدم!!!!!؟؟؟؟؟؟

پ.ن:...........

خب بچه ها یه خبر بد یکی از هموطنا رفت پیش خدا

اون هیشکی رو نداشت طوری که خیلیا نمیدونن قبرش کجاست

واسش یه فاتحه بخونین جای دوری نمیره.....مرسی

فلان خدا حافظ

ميخوام واستون يه خاطره تعريف کنم اسما ممکنه واقعی باشه و ميتونه نباشه پس نميخوام چيزی بشنوم و اين داستان ميتونه مربوط به من باشه و ميتونه نباشه (البته اگرم مال من باشه به کسی ربطی نداره)پس نميخوام نظری بدين كه توش توهين باشه،مرسی:
يه عصر زيبا(تو خونه):
يکی بهم زنگ زد گفت محمد بهت نياز شديدی هست ميخوام ببينمت.
يه نيم ساعت بعد(تو ماشين طرف):
خب من کنار دوستمم.آره فهميدم کار مهمش چی بوده زد رو  ترمز،يه دو نفر ديگم پريدن بالا.حالا نوبت منه که  يه چيزی بپرسم اينا کين؟خب معرفی ميکنه خل وچل(عجب احمقيه منظورمو نگرفت!!!!)اين ساراس اينم که دخترخالش ساقی.خب بعد از معرفی گفتم خب خوبه که فهميدم اينا چه اسمای قشنگی دارن(البته بايه لحنه مسخره)گفتم خب من ميرم عقب پيش ساقی ميشينم تو هم پيشه دوستت سارا جون(بازم باهمون لحن خوشگل)بشين.خب با فاصله بسيار رفتم عقب نشستم پشت دوستم.خب ساقی خواست صحبتو شروع کنه منم (کاملاً با يه لحن سردو بيروح)گفتم:من حالو حوصله تورو ندارم پس نزديکم نشين و اينو بدون که اگه نزديکتر بيای اونقدر خلو چلم که با لگد از ماشين ميری بيرون(چون داشت ميچسبيد بهم).خب ناراحت شدن سارا به دوستم گفت: عزيزم اين دوستت چرا اينجوريه مگه دختر نديده(يه نگاه داغون وعصبانی از دوستم).گفتم نه الان اعصاب ندارم والا من خوش صحبتم گفت:چرا؟ گفتم خب ساقی قشنگه و كلا حيفه گير من بيافته.خب سارا خانوم خوب خر شدن و گير دادنو ول کردن.
چند دقيقه بعد(بازم تو پشت ماشين):
بعد از چند دقيقه که خسته شدم از صحبتای ديوونه کننده دوستم با سارا و حرفای ناز ساقی كه داشت مخ ميزد،من يه پيشنهاد خوشگل دادم  گفتم خب شماها که حرفاتون قشنگه بياين پشت منو ساقی بشينيم جلو تا ساقی يه کم روندن منو ببينه.دوستم گفت محمد مگه تو گواهينامتم اوردی؟ گفتم من واسم گواهينامه ارزش نداره و از نوجوونی ماشين ميروندم البته بدون اينکه بابام بفهمه(بازم با لحن مسخره).آره  سارا که ميخواست يه حالی بهم بده(يعنی ضايعم كنه) و بتونه بيشتر با دوستم خصوصی صحبت کنه!!!!!کمک کردو گفت بذار ببينيم آقايی چيا بلده (باخنده گفت ولی بيچاره فکر کنم تا چند روز کابوس ميديد از دست  من)آره جاهامون عوض شد ساقی هم با من اومد جلو و مثل يه عاشق كنارم نشست.
يه غروب خوشگل(جلوی ماشين):
خب ساقی خوشگله لم داده ميگه:محمد(كه صد تا محمد از نازی صداش از كنارش در ميومد)
منم گفتم:جونم بگو
ساقی:واقعاً تو ماشين رونيت خوبه؟(بعدش اروم گفت نكنه ضايع شی ميخوای بريم عقب؟(بيچاره ديوونه شده بود))
من(با صدای بلند):همتون کمربندارو بستين؟
دوستم نتونست چيزی بگه چون ساقی با تمام وجود تو صندلی فرو رفته بودو سارا سفيد تر شده.دوستمم....... خب بابا من که سرعتم زياد نبود ولی خب فکر کنم اونا از ۱۵۰-۱۶۰ ميترسن(البته اين آخرين باری بود که به خاطر ساقی نگاه کردم بعدش ديگه فقط گاز دادم).خب خدا رو شکردوربينی مارو نگرفت.آره خب يه کم که روندم ديدم همه ساکتن گفتم :سارا شما دوتا ديگه هيچ حرفی باهم ندارين؟ ديدم بيچاره سکته كرده گفتم ساقی خب دست فرمونم چطوره؟ بيچاره هل کرده گفت: محمد قربونت منو هر جا هر وقت هرطوری خواستی ببر امّا بدون ماشين يا اينکه من پشت فرمون باشم منم دستی کشيدم گفتم يکی بياد پشت فرمون من خوابم مياد ميخوام بخوابم.
شب شده(عقب ماشين کنار ساقی):
نطق سارا شروع شد(كاش بازم پشت فرمون بودم) که من خودمو به خواب زدم.ساقی (مثه اينکه باورش شده دوسش دارم) معترضانه ميگه : بسه بابا مگه نميبينين محمد جونم خوابيده؟(نه بابا ول كنه ما نيست) خب اونام يه کم ساکت تر نطقای عاشقانشونو ادامه ميدن.حالا نوبت ساقيه که از خواب بودن من استفاده کنه ولی پشيمون شد چون همين که نفسشو حس کردم خيلی سریع و ناجور برگشتم البته خب ديگه واسه جمع کردنمون دير شده بود و صورتمون طوری که نفسش(حالم بهم خورد)به صورتم ميخورد به طرز زشتی نزديك هم بود طوری كه حتي سارا برگشت ببينه چه خبره و دست ساقی کنار صورتم(البته با فاصله)و با يه نگاه خوب و عاشقانه ولی اون سرخ رودرروی من خشكيده بود و هيشكی انتظارشو نداشت كه منو ساقی...... آره هان نه خب ارنجم خورده بود تو شيکمش.بيچاره نفسش  درنميومد.دلم به حالش سوخت بيچاره، اونطور که بعد از برگشتن نفسش گفت فقط ميخواسته تو خواب منو.......خب ولی خب از شانسش  من با ارنج تو شيکمش رفتم خب عيب نداره عوضش ياد گرفت که  ديگه حداقل به من زياد نزديک نشه(البته زدنش تقريبا عمدی بود). آره قرارشد بريم رستوران،يه رستوران گرون بازم نگاه خشمگين دوستم به من که اين  پيشنهادو چرا دادم.
 شب(تو رستوران):
همه دارن شام ميخورن الا من.ساقی با ناز ميپرسه:عزيزم چرا نميخوری تو که هيکلت بزرگه نکنه رژيمی؟من گفتم: نه قيافه شما دوتارو که ديدم اصلاً اشتهام کور شد،بس که واقعاً اصلاً هيشکی شبيهتون نيس.سارا كفت:مرسی من فکر کردم منظورت اينه که زشتيم.من با خنده گفتم:خب منم منظورم اين بود.همه برگشتن چون سه نفر داشتن خفه ميشدن(خب موقع غذا نبايد آدم ضد حال بخوره)آره منم بهشون هی ميگفتم هی سفارش بدين بياين دارين خفه ميشين آره کلاً خيلی سفارش دادن.خب حالا نوبت حساب کتابه خب من دستشویی دارم.دوستم با هزار اميد ديد که پيچوندمش.آره تو دستشويی يهويی پيچوندمشون رفتم بيرون.
بازم شب(بيرون رستوران):
با موبايل زنگ زدم به دوستم گفتم بيا بيرون گفتش يعنی چی حساب نکردم که.سرش داد زدم همین الان بيا بدون اينكه بگی.اونم اومد گفتم خب الان سارا جونو صداش کن داشت احمق دوباره ميرفت تو که گفتم با موبايل بهش بزنگ بگو من حواسم نبود اومدم بيرون اگرم بخوام بيام تو بايد وروديه دوباره بدم شماها حساب کنين ما با شماها اون بيرون حساب ميکنيم.بعد از قطع کردن جفتمون خنديديم دوستم ميگفت محمد تو يه اشغال به تمام معنايی بيچاره ها اگه پول  نداشتن چی؟ گفتم دارن ويا ميان الان اوناهاش اومدن. سارا عصبانی بود که چرا اينجوری کردين گفتم خب بابا تو دوست داری پول وروديمونو بده بريم تو ديد نميشه گفت باشه خب پس بياين بالا.گفتم بابا ماها دوستيما حالا اگه نداديم بعدش داد بزنين، مگه نه ساقی جون؟ ساقی گفت محمد راست ميگه.بعدش در گوش سارا يه چيزی گفت(خب من گوشام تيزه و اونا احمق بنابراين شنيدم که گفت تو که ميدونی هفته بعد پارتیه، تولدو کادو پس از دستشون نده ديوونه کلی پولدارن اون دوتا ۵۰  تومن که اين حرفارو نداره وايسا اونشب ازشون ميگيری.مگه نشنيدی محمد چه جوريا هديه ميده؟ اينجا بود كه فهميدم همش عاشقی نيس البته بعدا فهميدم اينو واسه خفه كردن سارا وحفظ من گفته ومنو به خاطر خودم دوس داشته)سارا چهره اش باز شد وگفت خب آره راستی بچه ها بريم.
آخر شب(تو ماشين):
ساقی آويزون منه که محمد دوسم داشته باش من تورو خيلی دوس دارم تو خيلی نازی(عجب احمقيه ها کی به اين گفته من خرم)آره تو ماشين يهويی واسه عوض كردنه بحث با صدای بلند گفتم خب راستی بچه ها ساقی تولدش کيه چون ميخوام واسش  يه چيز خوشگل بخرم فقط ساقی نفهمه ها.باخنده برگشتم گفتم ساقی تو که چيزی نشنيدی؟گفت نه(با خنده)بعدش سارا گفت خب منو ساقی تولدمونو باهم گرفتيم ميخوايم شما دوتام بياين و خب ما دوست داريم دوست پسرامونو پز بديمو اينجور چيزا منم با کمال ميل قول دادم که حتماً ميايم.ساقی که فکر نميکرد به همين راحتی منو ببينه دوباره سعی کرد خودشو بهم بچسبونه،خب منم گفتم اگه اينکارو کنی هيچوقت ديگه منو نميبينی گفت شمارتو بگو گفتم شمارمو دادم دست بابام بس که دخترا مزاحمم بودن با تعجب نگام کرد گفت يعنی من اوليش نيستم گفتم خب مگه تو دوستمی؟ هروقت يه هديه که مثله خودت خوشگلو با ارزش باشه بهت دادم اونوقت خب دوستمی بذار تا جلسه بعد اونجا که بيشتر همديگرو ديديم ميگم تو چندوميشی ولی خب الان با هيشکی نيستم قبليام هيچوقت دوستام نبودنو واسشون هيچی نگرفتم اما تو رو دوس دارمو اينجور چيزا که يه خورده به تور کردن خودم اميدوارش کنم.آره کلاً اونشب بدون اينکه پول بديم بهشون رفتيم خونه هامون منم با دوستم صحبت کردم قرار شد که بريم پارتی(خب احمق نفهميد که اون شب شب آخر منو ساقيه چون واسش برنامه دارم)
خب به نظرتون من چه جوريام؟(البته خب اين داستان ممكنه مال من نباشه)واينكه چه اتفاقی ميافته؟
 خب تا قسمت بعدی که ماجرای رفتنم به پارتيه خداحافظ

خب امروز يه روز خاص واسم بود شايد تا عمر دارم اين  روزم رو فراموش نميکنم(البته من تقريباً هيچ روزی رو فراموش  نميکنم اما ديروز واقعاً يه روز خاص بود)آره صبح که از خواب پا  شدم هنوز تأثير ديروز از بين نرفته بود گنگو منگ بودم(هی من هيچی تو خونم وارد نشده بود منظورم ناراحتی از دل شکستن بود) آره اصلاً حال هيچ چيزی رو نداشتم ظهری يکی از دوستام زنگ زد ولی خب مجبور شد سریع قطع کنه و بره يه جايی(واقعاً  دلم به حالش ميسوزه اون از منم بد تره واسه دوستاش واقعا ماهه)آره همين اتفاق واسه کامل داغون شدن بس بود.ديگه کامل تو قوطی سير ميکردم و اصلاً ديگه حالم دست خودم نبود آره  ديشب خواستم يه سری کارايی کنم امّا خب نميشد.به اون دوستم زنگ زدم(همونی که باهاش يه خورده حرفم شده بود)آره خواستم  مثلا از دلش در بيارم که بدتر گند زدم تا شب واقعاً ديگه  همه جام درد ميکرد(از من ميشنوين به هيچی عادت نکنين)آره بدجوری  همه جام درد بود گفتم بايد بزنم زير حرفم اينطوری نميشه خب يه بار که عيبی نداره آره رفتم سراغ کار قبليم يه دوپينگ حسابيو توپ،يه دل کامل از عذا در اوردم ديگه بيخيال دنيا شدم ولی  مثل اينکه زياده روی کرده بودم چون تا الان هنوز تأثيرش تو بدنم هست.ولی خداييش چه حالی داد بعد از اين همه مدت دوباره اينکارو کردن خيلی توپه گرچه خيليا ميگن هيچی مثه بار اولش حال نميده ويا مثه باره اول نميشه  اما واسه من توهمش(روياش!!!!) هميشه يه اندازه حال داده طوری که واقعاً دارم بهش عادت ميکنم(ولی نبايد بکنم چون واسه بدنو خودم ضرر داره!!!!)آره حسابی ترکوندم از همه دنيا بريدم شب نشده بود که شروع کردم تا شب ديروقتم کارم تموم شد.انگار همه دنيا رو بهت داده باشن خيلی حال داد.آره ميدونين من چيکار کردم غرورمو له کردم زير پام. جلوی دوستام من هيچوقت مغرور نميشم(ببخشيد که تيرتون به سنگ خورد  چون خون من پاک ترين خون دنياس!!!!)آره اين بود ماده ای که به من سرخوشيمو داد زنگ زدم به دوستم هر چی از دهنم دراومد بهش گفتم(البته منظور اعترافو يه سری چيزای ديگس نه فحش)آره يه کمی حالم بهتر شد چون واقعاً داشتم نابود ميشدم و بايد يه نجاتی ميدادم خودمو ميدونين من دلم خيلی تنگه.واسه خيليا گريه دارم از نبودن خيليا دلم گرفته نميدونم شايد اين يه مدت خستگيش واقعاً بتونه با يه اتفاق ساده برطرف شه اما  مسئله اينجاس که اون اتفاق کوچولو احتمال وقوعش کمه(نترسين به خدا عاشق نشدم)آره راستی امشب بايکی از دوستام يه کمی صحبت کردم ولی نميدونم چيکار ميکنم يعنی واقعاً دارم احساس ميکنم جسم خودمم داره ميره زير اراده بزرگ خودم فقط روحم مونده.دارم احساس ميکنم تو خالی شدم ولی خب سعی ميکنم به خاطره کسايی که بهشون قول دادم حالم بهترشه سعيمو کنم و من هميشه ازشون ممنونم که انقدربه فکرم بودن.آره من دارم يه کار بزرگ ميکنم که ميتونه تمام عمرمو تحت تأثير قرار بده،اما سخته چون اينکار به يه سری شرايط نياز داره و مثه خنثی کردن يه بمبه و اگه هر جاش اشتباه  کنم ديگه تمومه و هيچ کاريش نميشه کرد.پس واسم دعا کنين.